“ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΣΟΥ”

Είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή για μένα να συντονίσω την παρουσίαση του νέου βιβλίου της Αγγελικής Νικολούλη με τίτλο “Ονειρεύτηκα το δολοφόνο σου” από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Σας περιμένουμε όλους στην κεντρική πλατεία της Περαίας στο δήμο Θερμαϊκού, σε μια ξεχωριστή παρουσίαση βιβλίου, με έντονο το στοιχείο της διαδραστικότητας όπου θα μπορεί να συμμετέχει και το κοινό με τις δικές του ερωτήσεις.065_ΝΙΚΟΛΟΥΛΗ-1

Ένα αυθεντικό ευχαριστώ σε έναν αυθεντικό θεατράνθρωπο

Πριν από λίγες μέρες «έφυγε» από κοντά μας ένας μεγάλος θεατράνθρωπος και για μένα ένας μεγάλος μύστης της τέχνης, ο Θύμιος Καρακατσάνης.
Ήμουν 15 χρονών όταν τον «πρωτοσυνάντησα» θεατρικά στη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη σε μια από τις περιοδείες του στο Ναύπλιο. Ήταν η βραδιά που μυήθηκα στις κωμωδίες του Αριστοφάνη και του αρχαίου θεάτρου. Λίγα χρόνια αργότερα, εκκολαπτόμενη δημοσιογράφος τότε, τον συνάντησα ξανά από κοντά. Αυτή τη φορά  για να του πάρω συνέντευξη για μια εκπομπή πολιτισμού, παραγωγή της ΕΡΤ3.
Η αλήθεια είναι ότι ο Θύμιος Καρακατσάνης δεν ήταν ο πιο «εύκολος» συνεντευξιαζόμενος που είχα να αντιμετωπίσω καθώς τότε έκανα  τα πρώτα μου βήματα στη δημοσιογραφία και είχα απέναντι μου ένα ιερό τέρας του θεάτρου.  Ήταν όμως με διαφορά ο πιο ενδιαφέρων και παραμένει μέχρι και σήμερα. Θυμάμαι ότι έκανε συνεχώς αστεία με γερές δόσεις αυτοσαρκασμού κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων της συνέντευξης, που τότε μου ακούγονταν αρκετά σοκαριστικά αλλά σε καμιά περίπτωση προσβλητικά. Ίσως κάπως «αριστοφανικά»..
Ιδιαίτερα απαιτητικός με τις ερωτήσεις αλλά και πολύ απλός μέσα στην πολυπλοκότητα της σκέψης του. Έδινε πάντα απαντήσεις που δεν περίμενες κι αν δεν του άρεσε μια ερώτηση απαντούσε μονολεκτικά ή την γυρνούσε στο σημείο που τον εξυπηρετούσε για να πει αυτό που ήθελε. Ίσως λόγω εμπειρίας μπορούσε να χειριστεί πιο έξυπνα τη συνέντευξη, πόσο μάλλον όταν είχε απέναντι του μια άπειρη δημοσιογράφο.
Εκεί ήταν όμως και η μαγεία του πράγματος. Η συνάντηση αυτή με έκανε για πρώτη φορά να αντιληφθώ πόσο σημαντικό είναι για έναν καλλιτέχνη η αυθεντικότητα και η περιφρούρηση του «ατομικισμού» του  μέσα στην Τέχνη. Γιατί ο Θύμιος Καρακατσάνης δεν έκανε εκπτώσεις για να αρέσουν στο κοινό αυτά που έλεγε και υπηρετούσε. Το χειροκρότημα είναι μια άλλη υπόθεση, που ο κάθε ηθοποιός και άνθρωπος της Τέχνης επιζητά ως αναγνώριση. Το θέμα είναι μέσα από ποια μονοπάτια περπατάς για το εισπράξεις. Κάτι σαν κι αυτό που σοφά είπε κάποια στιγμή ο Όσκαρ Γουάιλντ:
«Τη στιγμή που ο καλλιτέχνης λαμβάνει υπόψη του τι επιθυμούν οι άλλοι και προσπαθεί να ικανοποιεί τις απαιτήσεις τους, παύει να είναι καλλιτέχνης και μετατρέπεται σε έναν πληκτικό ή διασκεδαστικό δεξιοτέχνη, έναν έντιμο ή ανέντιμο λιανέμπορο. Η Τέχνη είναι ο πιο ισχυρός τύπος ατομικισμού, που γνώρισε ποτέ ο κόσμος».

Επειδή λοιπόν ο Θύμιος Καρακατσάνης δεν εντάχθηκε ποτέ σε αυτή την κατηγορία, ένα αυθεντικό ευχαριστώ από καρδιάς σε έναν άνθρωπο που έφερε το θέατρο και τον πολιτισμό λίγο πιο κοντά μας..

Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο.. πραγματικός Αλέξης

Διαβάζω τους τελευταίους μήνες κυρίως όμως το μήνα που διανύουμε μετά τις εκλογές έναν απίστευτο αριθμό κειμένων και αρθρογραφίας εμπνευσμένο από ..τον Αλέξη Τσίπρα.
Είτε μας αρέσει είτε όχι ο Αλέξης είναι το πρόσωπο των ημερών.
Είναι ο άνθρωπος που μετά από τόσα χρόνια επικράτησης του δικομματισμού στη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας κατάφερε να «διεισδύσει» στο τεράστιο αυτό ρήγμα που έχουν υποστεί τα δύο μεγάλα κόμματα.
Ο Αλέξης όμως πέρα από την όποια ελπίδα-ή θυμό-έχουν εναποθέσει πάνω του οι πολίτες που τον ψήφισαν αντιπροσωπεύει και κάτι άλλο. Είναι ο εκπρόσωπος μιας νέας γενιάς πολιτικών, κοντά στα σαράντα, οι οποίοι καλούνται τώρα σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία να διορθώσουν τα λάθη του παρελθόντος και όλων αυτών των δεινοσαύρων που με τις πολιτικές τους πρακτικές εδώ και δεκαετίες πρόσθεσαν το δικό τους λιθαράκι- ή βράχο σε πολλές περιπτώσεις- στη σήψη αυτής της χώρας και της ελληνικής κοινωνίας.

Και εδώ σε αυτό το σημείο θέλω να σας πω γιατί ο Αλέξης φάνηκε κατώτερος των περιστάσεων και δεν παίρνει τη δική μου ψήφο εμπιστοσύνης.

Θαλάσσια Αστική Συγκοινωνία. Μύθος ή πραγματικότητα?

Αυτός πρέπει να είναι ο τίτλος για όλα τα έργα που εξαγγέλλονται με τόση παρρησία στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Μετά τις συνεχείς αναβολές στα χρονοδιαγράμματα κατασκευής και ολοκλήρωσης του ΜΕΤΡΟ, που έχει πάει ήδη πίσω τέσσερα χρόνια και ένας θεός ξέρει πότε θα παραδοθεί στην πόλη, ο εμπαιγμός των Θεσσαλονικέων συνεχίζεται.

“Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ”

Συνέντευξη στο www.lifestyleoptions.gr

http://www.lifestyleoptions.gr/index.php/celebritynews/item/480-anthi-salagkoudi-i-politiki-alla-kai-oi-politikoi-prepei-na-allaksounΑΝΘΗ ΣΑΛΑΓΚΟΥΔΗ \”Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ\”

Η κατάργηση της Γ.Γ. Μακεδονίας Θράκης και η «τύχη» του Θερμαϊκού Κόλπου…

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
30/01/2012

Θέλω να θίξω κι εγώ με τη σειρά μου το θέμα της Γ. Γ. Μακ-Θράκης. Δε θα περιοριστώ ωστόσο στο γεγονός ότι επιχειρείται η αποδυνάμωση της Βόρειας Ελλάδας με αυτή την απόφαση  τώρα μάλιστα που η Θεσσαλονίκη γιορτάζει τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της. Ούτε στο γεγονός ότι αυτό είναι ένα δείγμα της ψευδεπίγραφης αποκεντρωμένης διοίκησης που ευαγγελιζόταν η κυβέρνηση με τον Καλλικράτη.

Προϋπολογισμός 2012

Ο Προϋπολογισμός που κατέθεσε η Διοίκηση είναι ένας Προϋπολογισμός φτωχικός, μίζερος,  χωρίς κανένα όραμα και χωρίς καμία αναπτυξιακή προοπτική. Και δεδομένης της οικονομικής συγκυρίας ο συγκεκριμένος προϋπολογισμός μπορεί να  χαρακτηριστεί εντελώς άδικος για πολλούς συμπολίτες μας.
Είναι ένας Προϋπολογισμός που- όπως παραδέχτηκε και ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού-αποδυναμώνει τελείως τον Πολιτισμό και το Πράσινο και σηματοδοτεί την υποβάθμιση των παρεχομένων

Ανακοίνωση Πολιτισμός

2.12.2011

ΚΘΒΕ
Το πρώτο θέμα που θα ήθελα να θίξω έχει σχέση με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
Όπως πιθανόν πολλοί από εσάς διαβάσατε στον Τύπο το ΚΘΒΕ για  λόγους οικονομικής δυσπραγίας, αναγκάστηκε να κάνει αναπροσαρμογή του φετινού προγραμματισμού  για την περίοδο 2011 και 2012 και  ακύρωσε 3 θεατρικές παραστάσεις.

Το τέλος του καταναλωτικού φασισμού

Δικτατορία, αυτοκρατορία, καταναλωτική διαστροφή..αρκετές λέξεις πέρασαν από το μυαλό μου μέχρις ότου καταλήξω στον παραπάνω τίτλο. Για λίγο αμφιταλαντεύτηκα ανάμεσα στην «αυτοκρατορία» της χλιδής που μας είχε επιβληθεί ως απαραίτητο συστατικό στη ζωή μας όλ’αυτά τα χρόνια και στην τελική μου επιλογή, η οποία περιγράφει νομίζω πολύ πιο εύγλωττα την κατάσταση.
Και τώρα τι έπεται στη συνέχεια?

Girl Power

Γυναίκες και Πολιτική Εξουσία

Η γνωστή ρήση που θέλει μια μεγάλη γυναίκα να βρίσκεται πίσω από κάθε ισχυρό άνδρα τείνει να παραφραστεί στον 21^ο αιώνα. Βλέποντας το παράδειγμα της Γαλλίας, δεν είναι μόνο οι δύο κυρίες Κάρλα Μπρούνι και Αν Σενκλέρ των κυριών Σαρκοζί και Στρος Καν αντίστοιχα που μονοπωλούν το ενδιαφέρον των Γάλλων αλλά και τρεις άλλες γυναίκες που θέλουν να διεκδικήσουν την Προεδρία στις επερχόμενες εκλογές.